LIST BISKUPA DIECEZJALNEGO EDWARDA DAJCZAKA NA WIELKI POST

Umiłowani Diecezjanie - Siostry i Bracia!

 

W czasie, gdy Wielki Post zmierza do paschalnego finału i zaczynamy już żyć duchem zbliżających się Świąt Zmartwychwstania Pana, przesyłam Wam, Siostry i Bracia, serdeczne pozdrowienie: „Bóg, dawca nadziei, niech wam udzieli pełni radości i pokoju w wierze, abyście przez moc Ducha Świętego byli bogaci w nadzieję” (Rz 15,13). Kościół niosący Ewangelię nadziei pielgrzymuje w tym liturgicznym okresie do Jerozolimy, wpatrując się w Jezusa, „który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala” (Hbr 12,2). Adoracyjne trwanie przy Jezusie rodzi z Nim głęboką, osobistą więź, bez której nie ma żywej wiary, ponieważ chrześcijaństwo nie jest ideologią, jakimś zbiorem przekonań, czy organizacją, ale jest spotkaniem z Osobą - Jezusem Chrystusem.

 

Potrzebujemy ludzi żywej wiary i pełnych apostolskiej gorliwości

Dzisiejsza Ewangelia - piątej niedzieli Wielkiego Postu - przypomina nam podstawową tajemnicę powstania życia i jego rozwoju: „Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity” (J 12,24). Boże słowo przekazuje nam niezwykłe świadectwo wielkiej miłości Syna Bożego do każdego człowieka i wezwanie do Jego naśladowania. Jezus uzdrawiający chorych, wyciągający ręce do pogardzanych i grzeszników, promujący człowieka na wszelkie możliwe sposoby, podaruje siebie do końca - obumrze jak wsiane do ziemi ziarno - w darze miłości największej. Wspomnienie zasiewanego ziarna przywołuje wspaniałą przypowieść Jezusa o Siewcy, szczególnie ważną dla nas ludzi, którzy doświadczamy grzechowych upadków i życiowych przegranych. Jezus zachęca do rozpoczynania, ciągłego zaczynania od nowa - nawet po największych klęskach - o dostrzeganiu zawsze nowych możliwości i o tym, że nowy zasiew jest najważniejszy.

 

W Roku św. Pawła poprzez dogłębne poznanie jego życia, możemy lepiej zrozumieć, że wzrost Kościoła zaczyna się tam, gdzie znajdzie się człowiek, który w pełni odpowie na dar Bożej miłości. Osobiste spotkanie z Chrystusem i wszechogarniające doświadczenie miłości Jezusa do niego, uczyniło św. Pawła niezwykle gorliwym Apostołem. Z tej żywej wiary wyrosło ogromne zaangażowanie ewangelizacyjne, które zaowocowało wielkim rozwojem kolejnych wspólnot Kościoła. Zbyt mała wiara w moc Jezusa zmartwychwstałego nie jest w stanie nieść do świata Jego uzdrawiających słów miłości. Każdy człowiek - duchowny i świecki - ma być świadkiem Boga; nikogo jednak dziś Bogiem nie zainteresuje, jeżeli nie będzie miał w sobie zachwytu i entuzjazmu. Głoszenie Ewangelii hamują nie tyle czasy w jakich żyjemy, ile raczej letniość, oziębłość czy powierzchowność, z jakimi my sami przyjmujemy Boga i Jego dary.

 

Konieczność ewangelizacji

Uważny obserwator życia społecznego i Kościoła w Polsce - Jan Paweł II, na nasze przejawy słabości zareagował bardzo konkretną diagnozą: „Polskie społeczeństwo wymaga gruntownej, nowej ewangelizacji. Nikogo nie możemy uważać za straconego, bo Chrystus umarł za wszystkich, otwierając każdemu człowiekowi drogę do życia wiecznego. Potrzeba wiary w moc Chrystusowego krzyża”. Ewangelizować, to przede wszystkim przekazać drugiemu człowiekowi słowa Boga: „drogi jesteś w moich oczach, nabrałeś wartości i Ja cię miłuję. Nie lękaj się, bo jestem z tobą” (Iz 43,4-5). Od czasu wielkanocnego poranka wiemy, że Bóg nie zawahał się i wydał za nas swojego Syna, by odtąd już nikt nie był w stanie odebrać nam naszej ludzkiej godności i pozbawić nas nadziei. Dlatego nie ma piękniejszego doświadczenia nad to, że pomimo moich błędów i grzechów, Bóg miłosierną miłością odnajduje mnie przez Ewangelię, przez Chrystusa, jak ewangeliczną zagubioną owcę.

 

Przeżycie takich zbawiających spotkań z Bogiem utrudnia nam dzisiaj niewątpliwie ogromna szybkość współczesnych przemian i zmiana sposobu komunikacji międzyludzkiej. Istotnym ograniczeniem w głoszeniu Ewangelii jest również nasza zbyt mała wiara i brak ewangelicznego ognia w sercach. Niedostatek wiary ukształtował w wielu ludziach paradoksalną i niedorzeczną postawę rozczarowania już na początku drogi i braku nadziei w owocność działania, zanim tak naprawdę coś rozpoczęliśmy.

Właśnie te zmiany i utrudnienia domagają się podjęcia „nowej ewangelizacji”, która musi być prowadzona przy pomocy nowych metod, nowych środków wyrazu i z nową gorliwością. Nowa ewangelizacja musi ożywić radość wiary i jej pasjonującą nowość. To zadanie jest jednym z najważniejszych, ale też i porywających wyzwań dla współczesnego Kościoła, a główną jego inspiracją nie są pojawiające się trudności, lecz Chrystusowy nakaz: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!” (Mk 16,15).

 

Nasza diecezja potrzebuje również nowej ewangelizacji

Proszę Was, Siostry i Bracia, w wierze wszystkich stanów i powołań, o pełną duchową, duszpasterską i ewangelizacyjną mobilizację. Trudność w zawierzeniu Bogu wielu naszych bliźnich, musi być dla całej diecezji i dla każdej parafii poważnym wyzwaniem. Rozpocznijmy od ożywienia modlitwy indywidualnej, rodzinnej i wspólnotowej w parafiach, i módlmy się szczególnie za przeżywających kryzysy wiary i miłości.

Musimy podać pomocną dłoń młodemu pokoleniu i zatroszczyć się o powstanie i rozwój w naszych parafiach małych wspólnot, ruchów i organizacji katolickich dziecięcych i młodzieżowych. Ponieważ system wartości współczesnych młodych ludzi kształtuje się przede wszystkim w małych grupach i wspólnotach, dlatego właśnie tak wiele uwagi i troski musimy poświęcić temu zadaniu.

Kryzys współczesnego świata, o którym mówi się tylko w kategoriach trudności ekonomicznych, dotyka człowieka we wszystkich sferach jego życia. Ten stan załamania może być dokuczliwy dla wielu ludzi również w naszej diecezji, dlatego potrzeba większej czujności, aby dostrzec każdego człowieka i dotrzeć do najbardziej potrzebujących naszej pomocy. Nasza diecezja, szczególnie poprzez służbę Caritasu, będzie nadal kontynuować dzieło wszechstronnej pomocy. Proszę więc wszystkie organizacje parafialne o taką ewangeliczną postawę, by nikt z ludzi nie pozostał samotny i bez pomocy. Powiększamy równocześnie ilość miejsc dla dzieci i młodzieży w naszych domach rekolekcyjnych, by zorganizować więcej wakacyjnych turnusów wypoczynkowo - formacyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem rodzin najuboższych.

 

Dzielę się, jeszcze raz, ze wszystkimi radością nominacji biskupiej Ks. Krzysztofa Zadarki i proszę o modlitwę w intencjach Jego biskupiej posługi i wraz z Nim zapraszam na biskupie święcenia do koszalińskiej Katedry w dniu 25 kwietnia 2009 r., o godz. 11.00. W swoim herbie Biskup Nominat umieścił słowa gorliwego Apostoła Pawła: „Amen. Bogu na chwałę” (2 Kor 1,20). Niech więc św. Paweł będzie Mu wzorem i orędownikiem Jego gorliwej posługi!

Wszystkim kochanym Diecezjanom przekazuję serdeczne życzenia głębokiego przeżycia Świąt Wielkanocnych i umacniającego spotkania ze Zmartwychwstałym Panem!

A ponieważ do najpiękniejszych zadań biskupa należy w modlitwie błogosławieństwa oddać człowieka Boskiej przychylności i opiece, dlatego pragnę Wam wszystkim z serca błogosławić: W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.

 

 

+ Edward Dajczak

Wasz biskup

Najnowsze zdjęcia z życia parafii zobacz wszystkie